رفتن از کوه برای رسیدن به مدرسه

دانش‌آموزان‌ روستای تنگ ساحلی مارگون برای‌ رفتن‌ به‌ مدرسه‌ باید از کوه‌های‌ سخت‌گذرعبورکنند تا در روستاهای‌ همجوار به‌ تحصیل‌ بپردازند.

به گزارش پایگاه تحلیل و اطلاع رسانی خبر رسان ، این تصویر سخت دلم را رنجاند، ذهنم را آشفته کرد و درگیر با هزاران چرا و چیزی هایی که همان لحظه در ذهنم رژه می رفتند.

یک طرف این کودکانی بودند که برای رسیدن به باید پیمایی کنند و همچنین کودکان کار، کودکان ترازو به دست، کودکان ژولیده خیابان ها و چهارراه ها و…
و طرفی دیگر حقوق های نجومی ،املاک نجومی، منازل و ماشین های لوکس مسئولین و در آخر مقایسه این کودکان با کودکان آنها!!!
آیا مسئولین از این تصاویر رنج نمی برند؟

کاش لحظه ای با خود می اندیشیدند که چوب بی تدبیری ما را این کودکان دارند می خورند.
کاش لحظه ای در فکر فرو روند و آنها را با فرزندان خود مقایسه کنند.
آرزوی این کودکان آنقدر کوچک است که شاید تنها سهم خودشان را از این انقلاب یک جاده صاف و هموار ،یک مدرسه ،یک زندگی ساده در دنیای کوچک خود بدانند.
در همین حین دائم در ذهنم جمله امام را مرور می کنم  که فرمودند:« امید من به شما دبستانی هاست»
اما اینک مسئولین بی تدبیر، این امید را به نا امیدی  و یاس کشانده اند .
چرا مسئولین به ظاهر انقلابی چشم و گوش خود را بر روی این مسائل و معضلات بسته اند ؟؟؟
گفتنیست که…
 شاید امروز این کودکان و مشکلاتشان به چشم بیاید، چرا که این روزها همه درگیر دعواهای حزبی و انتخاباتی هستند و برای منم منم کردن خودشان به این مسائل توجه می کنند.
و چه بسا اینها ابزاری بیش نبوده و نیستند چراکه بعد از انتخابات به فراموشی سپرده می شوند و شادی های زودگذر آنها باز هم به غم و بغض و فریاد خاموش تبدیل می شود.

منبع:چهارفصل

انتهای پیام/

منبع : صبح زاگرس

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *